http://benderydt.com

Zoals steeds moet er als je het heel druk hebt nog iets bijkomen. Deze keer is mijn oude server — waar ik 2,5 jaar geleden al over schreef — gecrashed. Deze keer was het serieus: van mijn RAID-5 array waren 2 van de 3 schijven kapot. Met een hoop trucken heb ik de array kunnen recreëren door de superblock te overschrijven d.mv. zoiets als mdadm --create --assume-clean --raid-devices 3 missing /dev/goede_schijf /dev/minst_slechte_schijf. Wonder boven wonder heeft de array het gedurende 1 run van ddrescue uitgehouden. Het strafste vond ik wel e2fsck: hij heeft alleen de journal gereplayed en voor de rest was alles in orde.

Nu draait hij ook CentOS i.p.v. RedHat 7.3. ‘k Wou eigenlijk Ubuntu proberen maar daarvoor had mijn oude bakbeest te weinig geheugen, en Ubuntu vond de nieuwe schijf ook niet. Wel grappig zo’n toestel waar je niet naar omkijkt: blijkbaar had ik nog quasi-dagelijkse backups teruggaand tot 2003…

Onze schatjes zijn er nog eens in geslaagd om op het laatste moment een heroïsch effort te doen zodat het toneelstuk toch nog op zijn poten kwam. ‘t Was nodig want de nacht na de generale heb ik niet geslapen. Gelukkig waren de voorstellingen veel beter en het publiek was goed mee. Een pluim voor de strontvliegen en een welgemeende dankuwel voor alle aanwezigen.

Spijtig genoeg zijn we tijdens de voorstelling van zaterdag nog eens geplaagd door de ADB Cantor-ziekte. Voor de leken onder U, de ADB Cantor is een kleine lichttafel die door heel veel theaters en culturele centra in België gebruikt wordt. Wij gebruiken ze nu al voor de 5de keer en keer op keer hebben we problemen met de tafel. Onze problemen zijn telkens weer op hetzelfde terug te brengen: de tafel is niet gebruiksvriendelijk voor mensen die niet dag in dag uit met belichting bezig zijn, en zonder manual is ze niet bruikbaar. Probeer bv. maar eens zonder manual te vinden hoe je de tafel weer naar maagdelijke toestand moet resetten.

Het probleem van zaterdagavond was simpelweg terug te brengen tot een ontbrekende cancel-knop. Tijdens de eerste scene na de pauze stond opeens de LIMIT-knop te pinken (waarschijnlijk heeft één of andere snodaard tijdens de pauze op wat toetsen gedrukt). Deze LIMIT-knop dient om kanalen te limiteren naar een bepaalde lichtsterkte, om bijvoorbeeld in alle lichtstanden een meer uitgebalanceerde belichting te bekomen. Het effect van de LIMIT-knop is dat hij de lampen limiteert op de lichtsterkte van de ingeschakelde lampen op dat moment, in ons geval dus de lichtstand van de eerste setting na de pauze. Concreet wou dit zeggen dat we van de 21 kanalen er maar 12 meer ter beschikking hadden (de rest was gelimiteerd op nul) en dat het tweede deel van het toneelstuk qua belichting op zijn minst mager was.

Dit probleem zou snel opgelost geweest zijn moesten we de LIMIT-actie hebben kunnen cancelen, maar de enige manier om van die LIMIT-toestand vanaf te raken is blijkbaar alle lampen op volle sterkte aan te zetten. Ten eerste is dit niet echt wat je wil in een live-theater productie en ten tweede hebben we dat pas nadien in de manual terug gevonden. Ik weet wel, veel valt terug te brengen op onze onwetendheid (ik weet bijvoorbeeld niet waarom we juist die tafel gebruiken), maar toch kan ik niet nalaten volgende opmerkingen te maken:

1. Waarom is er geen grote cancel-knop om destructieve acties teniet te doen?
2. Waarom kan de tafel niet in 2 modi werken, een setup-modus om te programmeren en een live-modus waar je niks aan de programmatie kan veranderen? Het zou de helft van onze problemen oplossen. Ik zie niet bijvoorbeeld in waarom je tijdens een productie ten alle tijde moet kunnen patchen (kanalen hernummeren) of kanalen limiteren.
3. Waarom kan je niet de delen van de tafel afzetten die je niet nodig hebt? Bv. looplichten / automatische lichtscene wissels?

Afin, volgende keer heb ik de manual wel gelezen. Of misschien een andere lichttafel. Voor alle duidelijkheid, ik ben niet de lichtman, Bob kan dat veel beter (Hai Bob!).

Gisteren heb ik het plezier gehad om nog eens met Linux te spelen, de laatste versie van Ubuntu meerbepaald. Voor diegene die mij niet kennen, ik ben een hele tijd lang een fervente Linux-supporter geweest en heb zelfs een aantal jaar alleen Linux gedraaid. Tot ik besefte dat ik liever iets creatief maak met een computer dan dat ik er op zit te babysitten. Ik heb toen een Mac gekocht en dat heb ik me eerlijk gezegd nog niet beklaagd.

In ieder geval, op school was Tim Vets bezig met op 3 PC’s Ubuntu te installeren. Het lukte niet echt, dus heb ik maar een handje bijgestoken. Om een lang verhaal kort te maken, het was heel laat vannacht en er is maar 1 PC in orde. Het ziet er nu wel allemaal mooier uit dan pakweg 5 jaar geleden, maar onderhuids blijven dezelfde problemen.

Probleem 1: BIOS. Oude computers kunnen niet booten van ergens pakweg midden in de schijf, dus moet je een aparte /boot-partitie maken vooraan de schijf. Het leuke is dat de installer van Ubuntu dat niet vanzelf doet en dat je het probleem pas merkt als de vers geïnstalleerde computer opstart. Je moet dus helemaal terug beginnen om het goed te krijgen. Dit probleem is niet nieuw en de oplossing is heel simpel: installeer Grub aan het begin van de installatie, check of het werkt en zo niet, maak een aparte /boot-partitie.

Probleem 2: gparted. Als je niet zomaar wil herinstalleren om het vorige probleem op te lossen kan je proberen met gparted om de partitie te resizen en een kleine partitie vooraan bij te maken. Het lukt allemaal heel goed, alleen doet gparted eerst alles read-only om dan pas aan het echte werk te beginnen. Waarvoor dit goed is weet ik niet, als ik een partitie wil resizen wil ik dat nu en wil ik geen half uur op een test wachten om dan nog eens een half uur op het eindresultaat te moeten wachten. Het boezemt ook geen vertrouwen in dat gparted een aantal keer gecrashed is.

Probleem 3: partities. Ubuntu gebruikt UUID’s om naar de partities te verwijzen. Op zich is dit een goed idee om problemen met veranderende disk-namen tegen te gaan. Maar waarom kan je die UUID’s niet zien in gparted, fdisk of grub? En waarom moet grub nog eens zoiets als (hd0,0) gebruiken i.p.v. die oude getrouwe /dev/sda? Daarenboven zijn die disk-namen blijkbaar echt niet meer stabiel: bij herstarten van CD is de goede schijf van /dev/sda naar /dev/sdb verhuist en de te copiëren schijf van /dev/sdb naar /dev/sda. Ik heb dit pas gemerkt nadat ik de slechte schijf over de goede gecopiëerd had…

Probleem 4: grub. Het is tof dat je grafisch kan opstarten, maar het is veel minder tof dat Grub daarvoor bestanden op de harde schijf nodig heeft. Bij de oude getrouwe LILO moest je hem in de Master Boot Sector installeren en dat was dat. Grub installeert zich ook in de MBR maar refereert naar bestanden in /boot, waardoor je eerst /boot moet gemount hebben om Grub te kunnen installeren. Het probleem van de kip en het ei dus. Ik vraag me ook af of Grub dat oude BIOS probleem niet kan dedecteren bij installatie i.p.v. bij het opstarten.

Probleem 5: rescue mode. Het heeft veel te lang geduurd voor ik doorhad dat Ubuntu na opstarten van de kernel virtuele terminals opstart op Alt+F2, Alt+F3,…. Kon dat nu niet op het opstartscherm gemeld worden? Telkens weer wachten tot de grafische omgeving van CD opgestart is werkt al snel op de zenuwen.

Ik weet het wel, het waren oude krellen van computers, maar zonder mijn hulp was er geen enkele geïnstalleerd geraakt. En het is toch juist de kracht van Linux dat je die oude dingen nog voor iets nuttig kunt gebruiken?

Ik had al eens gezegd dat ik niet meer over camera’s ging schrijven, maar ik kan het toch niet laten. In ieder geval, als je binnen dit en een jaar op zoek bent naar een min-of-meer betaalbare Prosumer HD-camera, kijk dan eens naar de net aangekondigde Sony XDCAM EX (+/- 6.500 EURO).

Voordelen t.o.v. andere camera’s in de categorie onder 10.000 EURO:

• Manuele Fuijon lens (niet verwisselbaar)
• 1/2 inch CCD’s (t.o.v. 1/3 inch voor alle vergelijkbare camera’s) met volle 1920×1080 resolutie. CMOS technologie.
• Progressief en interlaced, 1080 en 720 lijnen. Variabele framerate, slow motion in 720p.
• HD-SDI uitgang
• Tapeless workflow op basis van PCI ExpressCard kaarten met de mogelijkheid om in de nabije toekomst beelden rechtstreeks op XDCAM disk te schrijven

Als ik Panasonic zou zijn zou ik heel hard vloeken. De nieuwe Sony-camera is in alle opzichten beter dan de Panasonic HVX-200: betere lens, betere CCD’s, betere tapeless technologie (PCI ExpressCard t.o.v. PCMCIA), betere workflow, enzovoort. Camera’s zoals de JVC-HD 200 en Canon’s XLH1 houden wel het voordeel dat de lens kan verwisseld worden, maar een extra lens is vaak even duur als 2/3 van de aankoopprijs van de camera. Het verschil tussen 1/3 inch en 1/2 inch CCD’s is qua lichtgevoeligheid en scherptediepte echt wel groot en heft mijns inziens de bezwaren over een vaste lens op. En het is van Sony, wat als grote voordeel heeft dat het binnen afzienbare tijd door alle NLE’s ondersteund zal worden in tegenstelling tot bijvoorbeeld JVC…

A year and a half ago, I wrote:

In the last year, a lot of cheap (or not so cheap) HD video cameras came onto the market. These cameras are targeted towards consumers or professional users at the bottom of the scale (”prosumers”).

This was ment to be the introduction to a detailed overview of all prosumer HD cameras. As you may have noticed, that overview never came around, mainly because I got bored with specs and prizes and endless internet discussions about pixels. However, people keep asking me what camera to buy. Well, based on Barry Green’s recent comparison between a Panasonic HVX200 and Canon XH-A1, I’d say that if you really need an HD camera buy the Canon XH-A1.

More »

As promised, here’s another review of a piece of equipement, this time the Lexicon Omega Studio. This is a 4-channel USB audio interface with 2 mic inputs, 4 line inputs, MIDI in- and out and SPDIF in- and out. Other interfaces like the Tascam US-144, M-Audio 410 firewire interface or Digidesign MBox 2 do a similar job. However the Lexicon Omega Studio has a few nice features:

1. It’s cheap.
2. It doesn’t need a computer to run.
3. It doesn’t need drivers on Mac OS X.

The first item won’t need any explanation. The second one is perhaps a bit strange: why would I need an audio interface when my computer is not running? Well, this comes in very handy for connecting my camera to my speakers without the sound passing through my computer. Other interfaces can do this as well — the feature is called zero-latency monitoring — but they need a software app to control the routing from input to output. The Lexicon unit doesn’t, it is in fact a pure hardware mixer — in a funky form factor — and an audio interface in one.

The third item is the most important to me. This interface is USB audio device compliant, which means that you can plug it in to your Mac and it works. No drivers necessary, everything is included in Mac OS X. The interface works out of the box with all Mac software including Final Cut Pro, Soundtrack Pro, Logic, Audacity and everything else you want. The interface will keep working throughout Mac OS X updates. You won’t need to wait until M-Audio or somebody else provides a new driver for a new version of OS X.

Why is this “no drivers” thing so important? Well, 3rd party drivers are the first thing any knowledgeable computer technician will look after when faced with system instability. What’s more, the M-Audio 410 drivers on OS X 10.3.9 cause a multi-second delay when you change the master volume. That’s right, the volume knob on an M-Audio 410 is not some kind of potentiometer but a hardware front-end to a software program. Digidesign’s MBox 2 CoreAudio drivers limit you to 1 (one) active program at a time, no switching between Final Cut Pro and Soundtrack Pro.

So, after all this praise for Lexicon Omega Studio, what’s wrong with it?

It doesn’t have separate headphone volume control.

It doesn’t support ProTools — look at M-Audio and Digidesign for that — and the included version of Cubase LE is worthless for video since it can not import OMF files.

I’m not sure about the Mic preamps, but I don’t really need them as a video editor.

So after all, a cheap interface that works. What more could you want? A mixer, firewire audio interface and control surface all in one? Look at Tascams FW-1082 instead, but be prepared to install some drivers…

Based on multiple favorable reviews on dvinfo.net and dvxuser.com, I bought myself an Oktava MK-012, a cheap multi-capsule pen-type microphone. It comes with an omnidirectional, cardoid and hypercardoid capsule, of which the latter is the most interesting for videographers. I bought this microphone primary for indoor use because I wasn’t really happy with the sound of our schools Sennheiser 416 indoor. I’ve been using it for a few movies. Here’s my verdict:

The good: it works and it hasn’t failed yet. The sound is nice and detailed but is has more bass than I would like. It sounds a lot better than the Røde Videomic. Basically, what has been said on dvinfo.net and dvxuser.com is true: it’s a good mic for its price.

The bad: The Oktava MK-012 is extremely susceptible to handling noise and wind noise. Basically you can not use this mic without good wind protection and a good shockmount, all of which will cost you more than the mic itself. I’ve been using the mic either on a mic stand or harnessed in our schools Rycote Full Windshields system (aka Rycote Zeppelin) and even than it was hard not to make any handling noise. It’s enough to touch the microphone cable with the mic standing on a mic stand to ruin the recording. Don’t even think about mounting this microphone to your camera (you wouldn’t want to do that anyway…) and don’t think you can get away without wind protection indoors unless the mic is imobile. One - admittedly close - recording of a caged bird was ruined by the wind of the birds wings flapping.